BCS teorisi şu fikirlerin temelinde oluşmuştur:
Süperiletken hâle gelen malzemeler metal iken iyi iletkenlik göstermeyebilirler. Eğer bir metal oda sıcaklığında iyi iletken ise, elektronların iyonların titreşimleri tarafından fazla saçılmadığı anlaşılabilir. Böylece eğer süperiletkenlik, elektronların iyonların titreşimlerinden etkileşmesine dayanıyorsa bu, iyi iletkenlerin neden süperiletken hâle gelmediklerini açıklayablir. Oda sıcaklığında kötü iletken olan metallerde elektronlarla iyonların titrşimleri arasında kuvvetli etkileşim vardır. Dolayısıyla, bu tür maddeler süperiletkenlik için ideal adaylardır.
Bu fikir, 1957 yılında John Bardeer, Leon Copper ve Robert Schrieffer tarafından formüle edildi ve sonra bu teori BCS teorisi olarak adlandırıldı.